“கைகளில் தவழ்வது ஒரு குழந்தை மட்டுமல்ல, ஒரு நம்பிக்கை.”
ஒரு குழந்தை இவ்வுலகுக்கு வரும்போது எதுவும் அறியாது, எதையும் தானாகச் செய்ய இயலாது. உணவுக்கும் பாதுகாப்புக்கும் அன்புக்கும் அது முழுக்க முழுக்கப் பிறரைச் சார்ந்திருக்கிறது. அக்குழந்தையை முதலில் ஏந்தும் கைகள் பெற்றோரின் கைகள். அந்தக் கைகளின் மேல் குழந்தை வைக்கும் நம்பிக்கையை எப்படிக் காப்பாற்றுவது என்பதே பெற்றோரறம். பெற்றோராவது இயல்பு; பெற்றோரறம் காப்பது பொறுப்பு.
பெற்றோர்மை:
தமிழ் மரபில் அறம் என்பது வாழ்வின் அடிப்படை. திருக்குறள் தன் தொடக்கத்திலேயே அறத்தைப் பேசுகிறது. பிள்ளை வளர்ப்பு ஒரு கடமை மட்டுமல்ல, அது ஓர் அறம். உணவு, உடை, கல்வி, பாதுகாப்பு ஆகியவற்றை அளிப்பது அதன் முதல் படி. ஆனால் அவை மட்டுமே போதாது. குழந்தை வயிறு நிறைந்திருந்தும் கவனிப்புக்கு ஏங்கலாம்; வீட்டில் வசித்தும் அச்சத்தில் வாழலாம். எனவே செவிமடுப்பதும், உணர்வுகளை மதிப்பதும், நிபந்தனையின்றி அன்பு செலுத்துவதும் பெற்றோரறத்தின் இன்றியமையாத பகுதிகள்.
நம் பெற்றோரின் பெற்றோற்றம்
குழந்தையாக இருக்கும்போது பெற்றோரின் உழைப்பையும் தியாகத்தையும் நாம் இயல்பானதாகவே எடுத்துக்கொள்கிறோம். காலையில் உணவு கிடைப்பதும், பள்ளிக் கட்டணம் செலுத்தப்படுவதும் தானாக நடப்பவை போலத் தோன்றும். அவற்றின் பின்னால் இருந்த இரவுகளும் பசிகளும் கவலைகளும் குழந்தையின் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. தந்தை தமக்காக ஒரு புதிய சட்டை வாங்காமல் பிள்ளையின் படிப்புக்குச் சேர்த்ததையும், தாய் தான் குறைவாக உண்டு பிள்ளைக்கு வயிறு நிறைய ஊட்டியதையும் அப்போது நாம் பெரிதாக நினைப்பதில்லை.
நாம் வளர்ந்து, வேலைக்குச் சென்று, குடும்பச் செலவுகளைச் சுமந்து, நமக்கே குழந்தை பிறக்கும்போதுதான் இவை புரிகின்றன. ஒரு மாதச் செலவைச் சமாளிப்பதன் சிரமத்தையும், குழந்தை நோயுற்றால் விழித்திருக்கும் இரவின் நீளத்தையும் நேரில் அறியும்போது, “அவர்கள் இதை எப்படிச் செய்தார்கள்?” என்ற வியப்பு எழுகிறது. அன்று அவர்களின் கண்டிப்பை அநீதி என்று நினைத்தோம். ஆனால் அது பெரும்பாலும் அச்சத்திலிருந்தும் அன்பிலிருந்தும் பிறந்தது என்பது இப்போது தெரிகிறது. நாம் பெற்றோராகும்போதுதான் நம் பெற்றோரைப் புரிந்துகொள்கிறோம்.
அதே நேரத்தில் அவர்களை நேர்மையாகவும் பார்க்க வேண்டும். அவர்கள் தம்மிடமிருந்த வளங்களுக்குள் தம்மால் முடிந்த சிறந்ததைச் செய்தார்கள். பலருக்குக் கல்வி வாய்ப்பு குறைவாக இருந்தது. குழந்தை உளவியல் பற்றி யாரும் அவர்களுக்குச் சொல்லவில்லை. உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் பழக்கமும் அவர்கள் காலத்தில் அருகியிருந்தது. அதனால் அவர்களின் அன்பு சொற்களாக அல்லாமல் உழைப்பாகவே வெளிப்பட்டது. “உன்னை நேசிக்கிறேன்” என்று சொல்லாத தந்தை, நமக்காகப் பல மைல் நடந்து வேலை செய்தார். சொல்லாத அன்பு உழைப்பாகும்; உணர்ந்த பின்தான் அது நன்றியாகும். அவர்களின் தியாகத்தை அங்கீகரிப்பதும், அவர்கள் செய்த குறைகளை நாம் திரும்பச் செய்யாமல் இருப்பதுமே அவர்களுக்குச் செலுத்தும் உண்மையான நன்றி.
மாறிவரும் பெற்றோற்றம்
முந்தைய தலைமுறைக்கும் இன்றைய தலைமுறைக்கும் இடையே குழந்தை வளர்ப்பு பல வகைகளில் மாறியுள்ளது.
கண்டிப்பு: முன்பு பெற்றோரின் சொல்லே இறுதி. “ஏன்?” என்று கேட்பது மரியாதைக் குறைவாகக் கருதப்பட்டது. அடியும் திட்டும் சாதாரணம். இன்றைய பெற்றோர் விளக்கிப் புரியவைக்க முயல்கின்றனர். ஆனால் சிலர் எல்லை வகுக்கவே தயங்குகின்றனர். கடுமை தவறு; கண்டிப்பே இல்லாத அன்பும் குழந்தையைத் தயார்படுத்தாது. கண்டிப்போடு கனிவு, சுதந்திரத்தோடு பொறுப்பு என்பதே சமநிலை.
சுதந்திரம்: முன்பு குழந்தைகள் தெருவில் விளையாடித் தாமாகவே பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கக் கற்றனர். இன்று பாதுகாப்பு அச்சத்தால் பல குழந்தைகள் வீட்டுக்குள் அடங்கிவிடுகின்றனர். ஆனால் தம் கருத்தைச் சொல்லும் உரிமை அவர்களுக்கு முன்பை விட அதிகம். அளவுக்கு மீறிய பாதுகாப்பு தன்னம்பிக்கையைக் குறைக்கும் என்பதால், சுதந்திரத்தை வயதுக்கேற்பப் படிப்படியாக அளிக்க வேண்டும்.
கல்வி அழுத்தம்: மதிப்பெண், தரவரிசை, நுழைவுத் தேர்வு எனப் போட்டி மிகச் சிறு வயதிலேயே தொடங்குகிறது. பயிற்சி வகுப்புகளும் தொடர் தேர்வுகளும் குழந்தைகளின் விளையாட்டு நேரத்தையும் ஓய்வையும் பறிக்கின்றன. பெற்றோர் அன்பாலும் அச்சத்தாலுமே இவ்வாறு செய்கின்றனர். ஆனால் தம் அன்பு மதிப்பெண்ணைச் சார்ந்தது என்று குழந்தை நினைத்தால், அன்பைச் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்று கற்றுக்கொள்கிறது. மதிப்பெண்ணை விட மனம் முக்கியம்.
தொழில்நுட்பம்: கைபேசியும் இணையமும் குழந்தையின் கவனத்தை ஓயாமல் இழுக்கின்றன. அதே நேரத்தில் அவை கற்றலுக்குப் பெரிதும் உதவுகின்றன. எனவே முழுத் தடை தீர்வல்ல. நேரக் கட்டுப்பாடு, திறந்த உரையாடல், பெற்றோரின் சொந்த முன்மாதிரி ஆகியவையே பயன் தரும். பிள்ளை நம் சொல்லைக் கேட்பதில்லை; நம் செயலைப் பார்க்கிறது. கைபேசியை விடக் கண்களைப் பாருங்கள்; திரையை விடக் குழந்தையைப் பாருங்கள்.
மனநிலை புரிதல்: இதுவே மிக முக்கிய மாற்றம். முன்பு குழந்தையின் வருத்தம் “சின்னப் பிள்ளைக்கு என்ன கவலை?” என்று புறக்கணிக்கப்பட்டது. இன்று குழந்தைக்கும் மனம் உண்டு என்ற விழிப்புணர்வு வளர்ந்துள்ளது. ஆனாலும் பல வீடுகளில் உணர்வுகளைப் பேசத் தயக்கம் தொடர்கிறது. “எனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது” என்று சொல்லும் குழந்தைக்குத் தேவை அறிவுரை அல்ல, செவிகள்.
இன்றைய சூழலும் சமூகத்தின் பங்கும்
இன்றைய பெற்றோர் முந்தைய தலைமுறை எதிர்கொள்ளாத சவால்களைச் சந்திக்கின்றனர். கூட்டுக் குடும்பம் குறைந்து, தனிக் குடும்பங்கள் பெருகியுள்ளன. இருவரும் வேலைக்குச் செல்வதால் நேரமும் சக்தியும் குறைவு. வளரும் குழந்தைகளையும் முதிய பெற்றோரையும் ஒரே நேரத்தில் பராமரிக்கும் பலர் யாருடைய உதவியுமின்றித் தவிக்கின்றனர். நேரமின்மையைப் பரிசுகளால் ஈடுசெய்யும் போக்கும் காணப்படுகிறது. ஆனால் பரிசுகள் வேண்டாம், பிள்ளைக்குத் தேவை உங்கள் உடனிருப்பு. பல வீடுகளில் ஆண், பெண் குழந்தைகளுக்கிடையே இன்னும் வேறுபாடு காட்டப்படுகிறது. இருவரையும் சமமான மரியாதையுடனும் வாய்ப்புடனும் வளர்ப்பதும் பெற்றோரறமே.
பெற்றோராவதற்குப் பெரும்பாலோர் முறையான பயிற்சி பெறுவதில்லை. தமக்குச் செய்யப்பட்டதையே, தவறுகள் உட்பட, திரும்பச் செய்கின்றனர். அவர்களைக் குறை கூறுவதை விட, அவர்களுக்குத் துணைநிற்பதே சமூகத்தின் கடமை. வறுமையிலும் தனிமையிலும் பிள்ளை வளர்ப்போரை ஆதரவின்றித் தீர்ப்பிடுவதும் அறத்தின் தோல்வியே. பெற்றோரைத் தாங்கும் சமூகமே பிள்ளைகளைத் தாங்கும். நம்பிக்கை தரும் அறிகுறிகளும் உள்ளன. கடுமையான முறைகளைக் கேள்வி கேட்கவும், குழந்தையுடன் பேசவும், மகிழ்ச்சியையும் மதிக்கவும் இன்றைய பெற்றோர் முனைகின்றனர். மனநலம் பற்றிய உரையாடல்கள் மெல்லத் திறந்து வருகின்றன.
தனித்துவமான கைரேகை
பெற்றோர் தம் நிறைவேறாத ஆசைகளைப் பிள்ளைகள் மேல் சுமத்துவதும் பொதுவாகக் காணப்படுகிறது. படிப்பு, தொழில், நட்பு என அனைத்தையும் தம் விருப்பப்படியே தேர்ந்தெடுக்க முயல்கின்றனர். ஆனால் பிள்ளை நம் நகல் அல்ல; அது தனித்துவமான கைரேகை. அதன் திறமை, இயல்பு, கனவு ஆகியவற்றை மதித்து வழிகாட்டுவதே உண்மையான பெற்றோரறம். “புழுதி” இதழின் இலச்சினையாகக் கைரேகை அமைந்திருப்பதும் இதையே நினைவூட்டுகிறது.
நேற்றைய தியாகம், இன்றைய நன்றி, நாளைய அறம் என்பதே பெற்றோரறத்தின் தொடர்ச்சி. நமக்குக் கிடைத்த அன்பை நன்றியோடு நினைவுகூர்ந்து, அதன் குறைகளைத் திருத்தி, இன்றைய சூழலுக்கேற்பப் புதுப்பித்து, அடுத்த தலைமுறைக்கு இன்னும் சிறப்பாக வழங்க வேண்டும். இன்று நாம் வளர்க்கும் குழந்தை, நாளைய சமூகத்தின் முகம். ஒவ்வொரு குழந்தையும் யாரோ ஒருவரின் அரவணைப்பிலிருந்தே தொடங்குகிறது; அந்த அரவணைப்பே நாளைய உலகத்தை வடிவமைக்கிறது.