குழந்தைகள் உங்களை வளர்க்கிறார்கள்

“குழந்தை என்பது நாளையின் கடவுள்; பெற்றோர் என்பது அந்தக் கடவுளை வடிவமைக்கும் சிற்பி.”

ஒரு குழந்தை பிறக்கிறது. அந்தக் கணம் வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது. அது வெறும் உயிரியல் நிகழ்வு மட்டுமல்ல; ஒரு தத்துவ நிகழ்வு. ஒரு புதிய சித்தாந்தம் உலகுக்கு வருகிறது. அழும் அந்தக் குரலில், லட்சக்கணக்கான ஆண்டுகளின் பரிணாம வரலாறும், ஒரு தனிமனிதனின் எதிர்காலமும், ஒரு குடும்பத்தின் நம்பிக்கைகளும், ஒரு சமுதாயத்தின் கனவுகளும் ஒரே நேரத்தில் மூச்சு விடுகின்றன.

அந்தக் குழந்தையை ஏந்திக்கொள்ளும் கரங்கள் வெறும் கரங்களல்ல அவை வரலாறு; அவை பொறுப்பு; அவை அன்பு. ஆனால், பெற்றோர்மை என்றால் என்ன? வயிற்றில் பெற்றால் மட்டுமே அன்னை ஆகிவிடுவாளா? விதை விதைத்தால் மட்டுமே தந்தை ஆகிவிடுவானா? உலகின் சிறந்த ஆய்வாளர்கள், கவிஞர்கள், தத்துவஞானிகள் இந்தக் கேள்விக்குத் தத்தம் பதில்களை வழங்கியுள்ளனர். அவற்றை ஒன்றிணைத்துப் புரிந்துகொள்ளவே இக்கட்டுரை முனைகிறது.

பிணைப்பின் தத்துவம்

1969-ல் லண்டனில், John Bowlby என்ற மனோதத்துவஞானி ஒரு கேள்வியுடன் ஆய்வகத்திற்குள் நுழைந்தார்: “ஏன் குழந்தைகள் தாயிடமிருந்து பிரிந்தால் அழுகின்றன?” எளிய கேள்வியாகத் தோன்றும்; ஆனால் Bowlbyயின் விடை உலகை மாற்றியது. Attachment and Loss என்ற மூன்று தொகுதி நூல்களில் அவர் நிரூபித்தது: குழந்தைகளுக்கு உணவு மட்டுமல்ல  அன்பும், பாதுகாப்பும், நம்பிக்கையும் வேண்டும். இந்த மூன்றும் இல்லாவிட்டால், உடல் வளர்ந்தாலும் உள்ளம் சுருங்கும். தமிழ்ச் சங்க இலக்கியம் இதை நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே சொல்லியிருக்கிறது:

“தாயின் மடியில் தூங்கும் குழந்தையின் முகம் தேவர்களும் கண்டு மகிழ்வர்.” 

– குறுந்தொகை.

குழந்தையின் மனவளர்ச்சியில் ‘அண்மை தேடல்’ என்பது இயல்பான ஒன்று. குழந்தை பயந்தாலோ அச்சமடைந்தாலோ, தன்னைப் பாதுகாக்கும் நபரை  பொதுவாகத் தாய் அல்லது தந்தையை  தேடி ஓடும். பெற்றோர்கள் குழந்தைக்கு ‘பாதுகாப்பான தளம்’ ஆக இருந்தால், குழந்தை நம்பிக்கையுடன் வெளியுலகை ஆராயத் தொடங்கும். ‘என்னுடன் யாரோ இருக்கிறார்கள்’ என்ற உணர்வே அவர்களுக்கு தைரியம் தருகிறது. இந்த அனுபவங்களின் அடிப்படையில் குழந்தையின் மனதில் உருவாகும் ‘உள்ளார்ந்த செயல் மாதிரி’, அவர்களின் எதிர்கால உறவுகளுக்கான வடிவமாக மாறுகிறது.

Mary Ainsworth, 1970-ல் ‘Strange Situation’ என்ற சோதனையின் வழி குழந்தைகளின் பிணைப்பு வகைகளை வரையறுத்தார். தாய் திரும்பும்போது மகிழ்ச்சியுடன் அணுகுவோர் ‘பாதுகாப்பான’ (Secure) வகை; கோபமும் ஏக்கமும் கலந்து காட்டுவோர் ‘கலக்கமான’ (Anxious-Ambivalent) வகை; எந்த உணர்வும் காட்டாமல் விலகுவோர் ‘தவிர்க்கும்’ (Avoidant) வகை; பின்னர் 1990-ல் சேர்க்கப்பட்ட ‘ஒழுங்கற்ற’ (Disorganized) வகை,  அச்சுறுத்தல் சூழலில் வளர்ந்த குழந்தைகளில் காணப்படும் இது, இன்று நாம் குழந்தையிடம் காட்டும் அன்பும் நடத்தையும் அவர்கள் எதிர்காலத்தில் உறவுகளை எப்படி உருவாக்குவார்கள் என்பதைத் தீர்மானிக்கும். அன்பு என்பது ஒரு தலைமுறையிலிருந்து மறுதலைமுறைக்கு பாயும் நதி.

வளர்ப்பு முறைகளின் நான்கு உலகங்கள்

1966-ல் Diana Baumrind கலிஃபோர்னியாவில் குழந்தைகளையும் பெற்றோர்களையும் நேரடியாகக் கவனித்து, நான்கு வேறுபட்ட வளர்ப்பு உலகங்களை முன்வைத்தார்.

நேர்மறை அதிகாரம் (Authoritative Parenting): இங்கு விதிகள் உண்டு; விளக்கங்களும் உண்டு. குழந்தையின் உணர்வுகளை மதிக்கும் அதே நேரத்தில் எல்லைகளையும் கடைப்பிடிக்கும் முறை. நம் மரபில் ‘அன்போடு அடக்கம்’ என்பது இதையே குறிக்கிறது.

கட்டளை அதிகாரம் (Authoritarian Parenting): ‘ஏன்?’ என்ற கேள்விக்கு இடமில்லாத முறை. Steinberg (2001) ஆய்வில், இந்த முறையில் வளர்ந்த குழந்தைகள் கல்வியில் நன்றாக இருப்பினும் சுயமரியாதை குறைவாகவும் படைப்பாற்றல் கட்டுப்பட்டும் இருப்பது தெரிய வருகிறது.

அனுமதிப்பு (Permissive Parenting): அன்பு நிறைந்திருக்கும்; ஆனால் கட்டமைப்பு இல்லாமல் போகும். குழந்தை சுதந்திரமாக வளர்வதாக நினைக்கும்போது, உண்மையில் திசை இழந்து அலைவதே நடக்கும்.

கவனமின்மை (Uninvolved Parenting): பொருளாதாரத்தில் வசதியாக இருந்தாலும், உணர்வுரீதியாக இல்லாத பெற்றோர். குழந்தை உடலால் வீட்டில் இருக்கும்; உள்ளத்தால் தனிமையிலேயே வளரும்.

மூளையும் அன்பும்: அறிவியல் சொல்வது

Harvard Universityயின் Center on the Developing Child ஒரு அரிய கண்டுபிடிப்பை வெளியிட்டது: ‘Serve and Return’. குழந்தை ஒரு பொருளைப் பார்த்து ‘ஆ!’ என்று சத்தம் போடுகிறது; நீங்கள் கவனிக்கிறீர்கள், ‘ஆமாம், அது பறவை!’ என்று சொல்கிறீர்கள். இந்த எளிய கொடுக்கல் வாங்கல் நிகழும் ஒவ்வொரு முறையும் குழந்தையின் மூளையில் ஒரு நரம்பு இணைப்பு (Neural Connection) உருவாகிறது. பிறப்பிலிருந்து மூன்று வயது வரை, ஒரு நொடிக்கு பத்து லட்சம் நரம்பு இணைப்புகள் உருவாகின்றன. பெற்றோரின் ஒவ்வொரு பார்வையும், சொல்லும், தொடுகையும் குழந்தையின் மூளை வளர்ச்சியில் நேரடிப் பங்களிப்பாகிறது.

1960-களில் Stanfordல் நடந்த Marshmallow சோதனை மிகவும் பிரசித்தமானது. நான்கு வயது குழந்தைகளுக்கு ஒரு Marshmallow வைக்கப்பட்டது. ‘நான் 15 நிமிடம் வெளியே போகிறேன்; காத்திருந்தால் இன்னொரு Marshmallow தருவேன்’ என்று Mischel சொன்னார். சிலர் காத்தனர்; சிலர் காத்திருக்கவில்லை. இருபது ஆண்டுகள் கழித்து அதே குழந்தைகளை மீண்டும் சந்தித்தபோது, காத்திருந்தோர் SAT தேர்வில் அதிக மதிப்பெண், உறவுகளில் வெற்றி, உடல் ஆரோக்கியம் என்று பல துறைகளிலும் சிறந்திருந்தனர். இந்த ‘தாமதிக்கும் திறன்’ (Delayed Gratification) எப்படி வளர்கிறது? நம்பகமான பெற்றோர்மையின் மூலம். ‘நான் சொன்னது நடக்கும்; திரும்பி வருவேன்’ என்ற நம்பிக்கை குழந்தையிடம் இருக்கும்போதே அவர்கள் காத்திருக்க முடியும். நம்பிக்கை தான் பொறுமையின் தாய்.

இலக்கியம் காட்டும் ஒளி

தமிழ்ச் சங்க இலக்கியங்களில்  அகநானூறு, புறநானூறு, பதிற்றுப்பத்து  பெற்றோரின் அன்பு இயல்பாகவும் உணர்ச்சி வசப்பட்டும் சித்தரிக்கப்படுகிறது. அகநானூறு 77-ம் பாடலில் ஒரு தாய் தனது மகளின் செய்கைகளை நினைத்துப் பெருமையும் பாசமும் கொள்கிறாள். நிபந்தனையற்ற அன்பின் இலக்கியச் சான்று இது. .

உலக இலக்கியத்திலும் பெற்றோர் குழந்தை உறவு முக்கிய இடம் பெறுகிறது. Dostoevskyயின் Brothers Karamazovல் ஒரு தந்தையின் புறக்கணிப்பு மூன்று குமாரர்களின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு சிதைக்கிறது என்பது நம்மை உலுக்குகிறது. Toni Morrisonயின் Belovedல், ஒரு தாய் குழந்தையைப் பாதுகாக்க எடுக்கும் கடுமையான முடிவு தலைமுறை தாக்கங்களை அம்பலமாக்குகிறது. Kahlil Gibranனின் On Children கவிதையில், ‘குழந்தைகள் பெற்றோரின் சொத்தல்ல; அவர்கள் தனி வாழ்க்கைக்குரியவர்கள்’ என்ற கருத்து நவீன neuroscience உடன் அப்படியே ஒத்துப் போகிறது.

“உங்கள் குழந்தைகள் உங்கள் குழந்தைகள் அல்ல. அவர்கள் வாழ்வின், தனக்காகவே, ஏங்கும் குழந்தைகள். அவர்கள் உங்களிடமிருந்து வருகிறார்கள், ஆனால் உங்களுக்குச் சொந்தமானவர்கள் அல்ல.” – Kahlil Gibran

மனோபாவமும் விடாமுயற்சியும்

Carol Dweckவின் Mindset கோட்பாடு, நாம் குழந்தைகளிடம் பேசும் வார்த்தைகளே அவர்களின் சிந்தனை முறையை வடிவமைக்கும் என்று காட்டுகிறது. 2006-ல் நடந்த ஆய்வில், ‘நீ மிகவும் புத்திசாலி’ என்று பாராட்டப்பட்ட குழந்தைகள் தோல்வியைப் பயந்து கஷ்டமான செயல்களைத் தவிர்த்தனர். ‘நீ மிகவும் முயற்சி செய்தாய்’ என்று பாராட்டப்பட்ட குழந்தைகளோ சவால்களையே தேர்ந்தெடுத்துக் கற்க முயன்றனர். இதுவே Fixed Mindset-க்கும் Growth Mindset-க்கும் உள்ள வேறுபாடு. ‘நீ புத்திசாலியா?’ என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக ‘நீ என்ன கற்றாய்?’ என்று கேட்பதே குழந்தைகளில் வளர்ச்சி மனப்பான்மையை உருவாக்கும்.

Angela Duckworthன் Grit (2016) நூல் வெற்றிக்கு IQ மட்டும் போதாது என்று நிரூபிக்கிறது, விடாமுயற்சி (Grit) தான் முக்கியம். West Point Military Academyயிலும், தேசிய சொற்பொருள் போட்டிகளிலும், ஆசிரியர் பயிற்சியிலும் கூட, அதிக புத்திசாலித்தனத்தைவிட Grit உள்ளவர்களே முன்னேறுகிறார்கள் என்று அவர் காட்டுகிறார். இந்த விடாமுயற்சி, எல்லா சிரமங்களிலிருந்தும் குழந்தையைக் காக்காமல் அவற்றை எதிர்கொள்ள விடும், தோல்வியில் ஆதரவு அளிக்கும், மீண்டும் எழுவதை குழந்தையின் பொறுப்பாக விடும், முடிவை மட்டுமல்ல முயற்சியையும் பாராட்டும் பெற்றோர்களால் வளர்க்கப்படுகிறது. 

உணர்வுகளை மதிப்பது.

Brené Brown, பாதிப்படையும் திறன் (Vulnerability) பலவீனமல்ல, மனிதத்தின் உண்மையான வலிமை என்று விளக்குகிறார். நாம் குழந்தைகளிடம் ‘அழாதே’ என்று சொல்லும்போது, அவர்கள் உணர்வுகளை மறைக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறோம். அழுவது இயல்பான மனித வெளிப்பாடு. முழு இதயத்துடன் (Wholehearted) வாழும் மனிதர்கள் தங்களை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்பதை Brown-ன் ஆய்வு காட்டுகிறது. இந்த உண்மையான தொடர்பு (Authentic Connection) உணர்வை குழந்தைகள் பெற்றோரிடமிருந்தே கற்கிறார்கள்.

Dan Siegelயின் யுக்தி: ‘Connect before Correct’  குழந்தை கோபப்படும்போது, முதலில் அவர்களின் உணர்வை ஏற்கவும் (‘நீ கோபமாக இருக்கிறாய், புரிகிறது’); பின்னரே திருத்தவும் (‘ஆனால் அடிப்பது தவறு’). இதன் நரம்பியல் விளக்கம்: கோபத்தில் Amygdala (உணர்வு மூளை) செயலில் இருக்கும்; அப்போது logic பேசினால் Amygdala மூடிக்கொள்ளும். உணர்வை முதலில் ஏற்பதே Prefrontal Cortex (தர்க்க மூளை) திரும்பி வர வழி செய்கிறது. ‘Time Out’ தனிமையில் விடுவது  என்பது குழந்தையை உணர்வுரீதியாக தண்டிப்பது. ‘Time In’  பக்கத்தில் உட்கார்ந்து உரையாடுவது  இதுவே Siegel பரிந்துரைக்கும் முறை.

Alison Gopnikன் ஆய்வுகளில், குழந்தைகள் ‘சிறியவர்கள் பெரியவர்கள்’ அல்ல; உலகை வேறொரு விதமாக உணரும் தனிமனம் கொண்டவர்கள் என்று நிறுவப்படுகிறது. ‘பெரியவர்கள் spotlight போல ஒரே விஷயத்தில் கவனம் செலுத்துவார்கள்; குழந்தைகள் lantern போல எல்லாத் திசையிலும் ஆராய்வார்கள்’ என்று அவர் அழகாக விளக்குகிறார். பெற்றோரின் பங்கு குழந்தையை ஒரு வழிக்குள் கட்டுப்படுத்துவதல்ல; அவர்களின் இயல்பான ஆர்வத்தையும் கற்பனையையும் பாதுகாத்து வளர்ப்பதே.

தமிழ் மரபும் நவீன அறிவியலும்: ஒரே குரல்

திருக்குறள் ‘மக்கட்பேறு’ அதிகாரத்தில், ‘தம்மின்தம் மக்கள் அறிவுடைமை…’ (குறள் 68) என்று குழந்தைகள் பெற்றோரைவிட அறிவிலும் வளர்ச்சியிலும் மேம்பட வேண்டும் என்பதே உண்மையான மகிழ்ச்சி என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார். இது Growth Mindset எண்ணத்தோடு நேரடியாகப் பொருந்துகிறது. சித்தர் இலக்கியத்தில் ‘குழந்தை பருவம் கடவுள் நிலை’ என்று கூறப்படுவது, குழந்தைகளின் தற்போதைய நொடியை முழுமையாக அனுபவிக்கும் தன்மையை. நவீன உளவியல் mindfulness என்று கூறுவதை, Gopnik ‘lantern mind’ என்று அழைப்பதை குறிக்கிறது.

UNICEF, WHO மற்றும் World Bank இணைந்து 2018-ல் வெளியிட்ட Nurturing Care Framework, குழந்தையின் முழுமையான வளர்ச்சிக்கான ஐந்து அடிப்படை தேவைகளை வலியுறுத்துகிறது: நல்ல உடல் ஆரோக்கியம், சரியான ஊட்டச்சத்து, பாதுகாப்பான சூழல், ஆரம்பகால கற்றல், அன்பான பராமரிப்பு. கர்ப்ப காலத்திலிருந்து இரண்டு வயது வரையான முதல் ஆயிரம் நாட்கள் ஒரு மனிதனின் உடல், மூளை, மன வளர்ச்சியை தீர்மானிக்கும் மிக முக்கியமான காலம் என்பது இக்கட்டமைப்பின் மைய வலியுறுத்தல்.

டிஜிட்டல் யுகத்தின் சவால்கள்

டிஜிட்டல் யுகத்தில் பெற்றோர்மை புதிய சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. 2024-ல் வெளியான ஆய்வுகள் காட்டுவது: அதிக திரை நேரம் குழந்தைகளின் உணர்ச்சிப் பிணைப்பைப் பாதிக்கும்; தந்தையின் செயலில் ஈடுபாடு குழந்தையின் உணர்ச்சி நுண்ணறிவை (EQ) உயர்த்துகிறது; பெற்றோரின் மனநலம் நேரடியாக குழந்தையின் வளர்ச்சியைப் பாதிக்கிறது. மேற்கத்திய நாடுகளில் உருவான கோட்பாடுகள் எல்லாச் சமூகங்களுக்கும் ஒரேமாதிரி பொருந்தாது என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். ஆனால் ஒன்று உறுதி: ‘அடித்தால்தான் குழந்தை கற்கும்’ என்ற பழைய நம்பிக்கை நவீன ஆய்வுகளால் மறுக்கப்பட்டுள்ளது. அன்பு, புரிதல், விழிப்புணர்வுடன் வளர்ப்பதே இன்றைய காலத்தின் பெற்றோர்மை.

குழந்தை உங்களை வளர்க்கிறது

Bowlby காட்டிய பிணைப்பு, Ainsworth காட்டிய பாதுகாப்பு, Baumrind காட்டிய சமன்பாடு, Dweck காட்டிய மனோபாவம், Duckworth காட்டிய விடாமுயற்சி, Brown காட்டிய நேர்மை, Siegel காட்டிய முழுமூளை, Gopnik காட்டிய குழந்தை மனம்  இவை எல்லாம் ஒரே வேரிலிருந்து வருகின்றன: நிபந்தனையற்ற, பொறுமையான, ஆழமான அன்பு.

நீங்கள் குழந்தையை வளர்ப்பதாக நினைக்கிறீர்கள். உண்மையில், குழந்தை உங்களை வளர்க்கிறது. அவர்களின் ஒவ்வொரு கேள்வியும் உங்களை ஆழமாக்குகிறது; ஒவ்வொரு தோல்வியும் உங்களை இரக்கமுள்ளவராக்குகிறது; ஒவ்வொரு சிரிப்பும் உங்களை மீண்டும் குழந்தையாக்குகிறது.

“நீங்கள் வில்; உங்கள் குழந்தைகள் அம்பு. வில்லாளன் (வாழ்க்கை) தன்னை வாங்கி உங்களை வளைக்கிறான், வலிக்கலாம். ஆனால் அந்த வளைவினால்தான் அம்பு தூரம் பறக்கும்.” – Kahlil Gibran

பெற்றோர்மை என்பது ஒரு தத்துவம். திருவள்ளுவர் இதை ஒரே வரியில் சொல்லிவிட்டார்:

“அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ்?” – குறள் 71

அன்புக்கு தாழ்ப்பாளிட முடியாது. அது ஓடும். அது பாயும். அது தலைமுறை தாண்டும். அது குழந்தைகள் வழியாக எதிர்காலத்திற்குப் பயணிக்கும். நாம் குழந்தைகளுக்கு விடும் மிகப்பெரிய மரபு பொருள் சேர்ப்பில்லை; அன்பில் வளர்த்த ஆத்மா.

சான்று நூல்கள்.

• Bowlby, J. (1969). Attachment and Loss: Vol. 1. Attachment. New York: Basic Books.
• Ainsworth, M. D. S., Blehar, M. C., Waters, E., & Wall, S. (1978). Patterns of Attachment. Hillsdale, NJ: Erlbaum.
• Baumrind, D. (1966). Effects of Authoritative Parental Control on Child Behavior. Child Development, 37(4), 887–907.
• Steinberg, L. (2001). We Know Some Things: Parent-Adolescent Relationships in Retrospect and Prospect. Journal of Research on Adolescence, 11(1), 1–19.
• Mischel, W., Shoda, Y., & Rodriguez, M. L. (1989). Delay of Gratification in Children. Science, 244(4907), 933–938.
• Dweck, C. S. (2006). Mindset: The New Psychology of Success. New York: Random House.
• Duckworth, A. (2016). Grit: The Power of Passion and Perseverance. New York: Scribner.
• Brown, B. (2010). The Gifts of Imperfection. Center City, MN: Hazelden Publishing.
• Siegel, D. J., & Bryson, T. P. (2011). The Whole-Brain Child. New York: Delacorte Press.
• Gopnik, A. (2009). The Philosophical Baby. New York: Farrar, Straus and Giroux.
• Main, M., & Solomon, J. (1990). Procedures for Identifying Infants as Disorganized/Disoriented. University of Chicago Press.
• WHO, UNICEF, & World Bank. (2018). Nurturing Care for Early Childhood Development. Geneva: WHO.
• Yaffe, Y., Roman, N. V., & Alt, D. (2024). New directions and trends in parenting research. Frontiers in Psychology, 15, 1476190.
• Harvard Center on the Developing Child. (2009). Serve and Return. Cambridge, MA: Harvard University.
• திருவள்ளுவர். திருக்குறள். (மூலம் மற்றும் உரை)
• Gibran, K. (1923). The Prophet. New York: Alfred A. Knopf.
• Dostoevsky, F. (1880). Brothers Karamazov.
• Morrison, T. (1987). Beloved. New York: Alfred A. Knopf.