சில பயணங்கள் நாம் செல்லும் இடங்களைப் பார்ப்பதற்காக அமைகின்றன. சில பயணங்கள் மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்வதற்காக அமைகின்றன. ஆனால், சில பயணங்கள் மட்டுமே மனிதர்களின் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களின் எதிர்காலத்தில் நம்பிக்கையின் விதைகளை விதைப்பதற்கான வாய்ப்பை நமக்கு வழங்குகின்றன.
ஒரு சமுதாயக் கல்லூரியை நடத்துபவராகப் பல்வேறு கிராமங்களுக்குச் சென்று பெற்றோர்களையும் மாணவர்களையும் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், நான் வெறுமனே கல்வியைப் பற்றிப் பேசிவிட்டு வீடு திரும்புவதில்லை. ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கையையும், ஒவ்வொரு பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்பையும், ஒவ்வொரு மாணவரின் கனவையும் என்னுள் சுமந்துகொண்டே திரும்புகிறேன். அந்தச் சந்திப்புகள் எனக்குக் கற்றுத்தந்த மிகப்பெரிய உண்மை ஒன்றுதான்: ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்குள்ளும் ஒரு கதை இருக்கிறது; ஒவ்வொரு பிள்ளைக்குள்ளும் ஒரு கனவு இருக்கிறது; அந்தக் கனவை நனவாக்குவதற்கான ஒரு வாய்ப்பைத்தான் பல குடும்பங்கள் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கின்றன. அப்படி கிராமங்களின் பாதையில் நான் கற்றுக்கொண்ட வாழ்க்கைப் பாடங்கள் பல, அங்குள்ள மக்களின் வாழ்க்கைச் சூழலைக் கவனிக்கிறேன். அன்றாட உழைப்பில் தங்களை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொள்ளும் பெற்றோர்கள், குடும்பத்தின் தேவைகளை நிறைவேற்றப் போராடும் தாய்மார்கள், எதிர்காலம் குறித்த பல கேள்விகளுடன் நிற்கும் இளைஞர்கள் என ஒவ்வொருவரிடமும் ஒவ்வொரு விதமான வாழ்க்கை அனுபவம் இருக்கிறது.
சில பெற்றோர்களுக்கு தங்கள் பிள்ளைகளை நன்றாகப் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கிறது. ஆனால், அந்த ஆசையை நிறைவேற்றுவதற்கான பொருளாதார வசதிகள் அவர்களிடம் இருப்பதில்லை. சிலருக்குத் தங்கள் பிள்ளைகள் உயர்கல்வி படிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தாலும், அதற்கான வாய்ப்புகள் எங்கே கிடைக்கும் என்பது தெரிவதில்லை. இன்னும் சில பெற்றோர்கள், தங்கள் பிள்ளைகள் விரைவில் வேலைக்குச் சென்று குடும்பத்தின் சுமையைக் குறைக்க வேண்டும் என்ற கவலையில் இருக்கிறார்கள்.
அவர்களிடம் உரையாடும்போது, கல்வி என்பது புத்தகங்களையும் தேர்வுகளையும் தாண்டிய ஒன்று என்பதை உணர்கிறேன். ஒரு குடும்பத்திற்குக் கல்வி என்பது நம்பிக்கை. ஒரு தாய்க்குக் கல்வி என்பது தன் பிள்ளை தன்னைப்போல் கஷ்டப்படாமல் வாழ வேண்டும் என்ற ஆசை. ஒரு தந்தைக்குக் கல்வி என்பது தன் பிள்ளை தன்னைவிட உயர்ந்த நிலையை அடைய வேண்டும் என்ற கனவு.
இந்தக் கனவுகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல், கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை மட்டும் எடுத்துச் சொல்வதில் முழுமையான பயன் இல்லை. முதலில் அவர்களின் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; அவர்களின் கவலைகளைக் கேட்க வேண்டும்; அவர்களுடைய சூழ்நிலைக்கு ஏற்ற வழிகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் நம்முடைய வார்த்தைகள் அவர்களின் மனதைச் சென்றடையும்.
அப்படியாக பெற்றோர்களைச் சந்திக்கும்போதெல்லாம் அவர்களுடைய முகங்களை நான் கவனிக்கிறேன். தங்கள் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது அவர்களின் கண்களில் ஒரு நம்பிக்கை தெரிகிறது. அதே நேரத்தில், அந்த நம்பிக்கைக்குப் பின்னால் சொல்லப்படாத பல கவலைகளும் மறைந்திருக்கின்றன.
‘என் பிள்ளை நன்றாகப் படிக்க வேண்டும்’ என்று கூறும் பெற்றோரின் வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால், ‘என்னால் முடிந்ததை எல்லாம் செய்துவிட்டேன்; இனி என் பிள்ளைக்கு ஒரு நல்ல எதிர்காலம் கிடைக்க வேண்டும்’ என்ற ஏக்கம் இருக்கிறது. சில நேரங்களில், பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளின் கல்வி குறித்து பேசும்போது, தங்களால் வழங்க முடியாத வாய்ப்புகளை நினைத்து வருந்துவதையும் உணர முடிகிறது. தாங்கள் அனுபவித்த சிரமங்களைத் தங்கள் பிள்ளைகள் அனுபவிக்கக் கூடாது என்பதே அவர்களுடைய மிகப்பெரிய விருப்பமாக இருக்கிறது.
அந்த நேரங்களில் நான் உணர்வது ஒன்றுதான். இந்தப் பெற்றோர்களுக்கு அறிவுரை மட்டும் தேவையில்லை; அவர்களுடைய நம்பிக்கையை மதிக்கும் ஒரு மனிதர் தேவை. அவர்களுடைய சிரமங்களைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களுடன் அமர்ந்து பேசும் ஒருவர் தேவை. தங்கள் பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் குறித்து அவர்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்குப் பொறுமையாகப் பதிலளிக்கும் ஒருவர் தேவை.எனவே, பெற்றோர்களைச் சந்திக்கும்போது நான் கல்வி வாய்ப்புகளைப் பற்றிப் பேசுவதுடன் நிறுத்திக்கொள்வதில்லை. பிள்ளைகளுடன் எப்படிப் பேச வேண்டும், அவர்களுடைய விருப்பங்களை எப்படிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும், தோல்வியடைந்தால் எப்படித் துணைநிற்க வேண்டும், அவர்களுடைய திறமைகளை எப்படிக் கண்டறிய வேண்டும் என்பதையும் எடுத்துரைக்க முயல்கிறேன். ஏனெனில், ஒரு குழந்தையின் வளர்ச்சிக்கு நல்ல கல்வி நிறுவனம் தேவைப்படுவது போலவே, அந்தக் குழந்தையின் கனவுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் குடும்பச் சூழலும் தேவைப்படுகிறது.பிள்ளைகளின் மனதிற்குள் இருக்கும் சொல்லப்படாத ஆசைகள் மாணவர்களைச் சந்திக்கும்போது எனக்குள் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. அவர்கள் உண்மையில் என்ன படிக்க விரும்புகிறார்கள்? அவர்களுடைய எதிர்காலக் கனவு என்ன? அந்தக் கனவை நோக்கிச் செல்வதற்கு என்ன தடைகள் இருக்கின்றன?
எல்லா மாணவர்களும் தங்கள் எண்ணங்களைத் தைரியமாக வெளிப்படுத்திவிடுவதில்லை. சிலர் குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலையை நினைத்துத் தங்களுடைய ஆசைகளைச் சொல்லாமல் இருக்கலாம். சிலர் தங்களுடைய திறமைகள் மீது நம்பிக்கை இல்லாமல் இருக்கலாம். இன்னும் சிலர், தாங்கள் என்ன படிக்க வேண்டும், எந்தத் துறையில் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதுகூடத் தெரியாமல் குழப்பத்தில் இருக்கலாம்.
ஒரு மாணவரிடம் நம்பிக்கையுடன் பேசும்போது, அவர் தன்னுடைய எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தத் தொடங்குகிறார். தன்னால் முடியாது என்று நினைத்த ஒரு விஷயத்தை முயற்சி செய்து பார்க்கலாம் என்ற எண்ணம் அவருக்குள் உருவாகிறது. அந்தச் சிறிய மாற்றமே ஒரு பெரிய பயணத்தின் தொடக்கமாக இருக்கலாம்.
ஒரு மாணவருக்கு நாம் வழங்கும் மிகப்பெரிய உதவி எப்போதும் பணமாகவோ பொருளாகவோ இருக்க வேண்டியதில்லை. சில நேரங்களில், அவரால் முடியும் என்று நம்பிக்கையுடன் கூறும் ஒரு வார்த்தை, அவருடைய திறமையை அடையாளம் காட்டும் ஒரு வழிகாட்டுதல், அவருக்குப் பொருத்தமான கல்வி வாய்ப்பை அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு சந்திப்பு ஆகியவையே அவருடைய வாழ்க்கையில் திருப்புமுனையாக அமையலாம்.
இந்தக் கிராமப்புறச் சந்திப்புகள் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த மற்றொரு முக்கியமான உண்மை, பெற்றோர்களுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையே புரிதலை உருவாக்குவது மிகவும் அவசியம் என்பதாகும்.
பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில்தான் பல முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள். ஆனால், சில நேரங்களில் அந்த அக்கறை கட்டுப்பாடாக மாறிவிடுகிறது. பிள்ளைகள் தங்களுடைய விருப்பங்களை வெளிப்படுத்த முடியாமல் போகிறார்கள். பெற்றோர்கள் தங்கள் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் சரி என்று நினைப்பதைப் பிள்ளைகளும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள்.
மறுபுறம், பிள்ளைகளும் பெற்றோரின் வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் குடும்பத்தின் பொருளாதாரச் சூழ்நிலையையும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கலாம்.
இரு தரப்பினரிடையேயும் இடைவெளி ஏற்படுவதற்கு அன்பின்மை மட்டுமே காரணமல்ல; பல நேரங்களில் ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்ளாததே முக்கியக் காரணமாக இருக்கிறது.
இதனைப் பெற்றோர்களிடம் எடுத்துரைக்கும்போது, பிள்ளைகளிடம் தினமும் சிறிது நேரமாவது மனம் திறந்து பேச வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறேன். அவர்களின் படிப்பைப் பற்றி மட்டுமல்லாமல், அவர்களின் நண்பர்கள், விருப்பங்கள், பயங்கள், எதிர்கால ஆசைகள் பற்றியும் கேட்க வேண்டும். அவர்கள் பேசும்போது உடனடியாகக் குறை கூறாமல், முதலில் அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்க வேண்டும்.
அதேபோல், பிள்ளைகளும் பெற்றோரின் அக்கறையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். குடும்பத்தின் சூழ்நிலையை உணர்ந்து, தங்களுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றி அவர்களுடன் திறந்த மனதுடன் உரையாட வேண்டும்.
ஒரு குடும்பத்தில் உரையாடல் அதிகரிக்கும்போது புரிதல் வளர்கிறது. புரிதல் வளரும்போது நம்பிக்கை உருவாகிறது. அந்த நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் எடுக்கப்படும் முடிவுகள் பிள்ளைகளின் கல்வி மற்றும் வாழ்க்கைப் பயணத்திற்கு வலிமையான ஆதரவாக அமைகின்றன.
சமுதாயக் கல்லூரியை நடத்துபவர் என்ற முறையில், கல்வியை வேலைவாய்ப்புடன் இணைப்பதன் முக்கியத்துவத்தை நான் தொடர்ந்து வலியுறுத்துகிறேன்.
கிராமங்களில் வாழும் பல மாணவர்களுக்கு திறமைகள் இருந்தாலும், தங்களுக்குக் கிடைக்கக்கூடிய கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு வாய்ப்புகள் பற்றிய தகவல்கள் போதுமான அளவில் கிடைப்பதில்லை. சிலர் உயர்கல்வியைத் தொடர விரும்புகிறார்கள். சிலர் தொழில்நுட்பப் பயிற்சி பெற விரும்புகிறார்கள். சிலர் குடும்பச் சூழ்நிலை காரணமாக விரைவில் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறார்கள்.
இவர்களின் தேவைகள் அனைத்தும் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல. எனவே, ஒவ்வொரு மாணவரின் சூழ்நிலையையும் புரிந்துகொண்டு அவர்களுக்குப் பொருத்தமான வழிகாட்டுதலை வழங்குவது அவசியமாகிறது.
தொழில் சார்ந்த கல்வி, திறன் மேம்பாட்டுப் பயிற்சி, வேலைவாய்ப்புக்கான தயாரிப்பு, உயர்கல்விக்கான ஆலோசனை, உதவித்தொகை பற்றிய தகவல்கள் போன்றவற்றை மாணவர்களுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் அறிமுகப்படுத்துவது அவர்களுடைய எதிர்காலத்தைத் திட்டமிட உதவுகிறது.
ஒரு குடும்பத்தில் பிள்ளையின் கல்விப் பயணம் தடையின்றித் தொடர்வதற்கான வாய்ப்பு உருவாகும்போது, பெற்றோரின் மனதிலும் நம்பிக்கை பிறக்கிறது. தங்கள் பிள்ளை தனக்கென ஒரு பாதையை உருவாக்கிக்கொள்ள முடியும் என்ற எண்ணம் அவர்களுக்குள் வலுப்பெறுகிறது.
வேலைவாய்ப்பு கிடைப்பது ஒரு இளைஞரின் பொருளாதார நிலையை மேம்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், தன்னம்பிக்கையையும் பொறுப்புணர்வையும் வளர்க்க உதவும். தனது திறமையால் முன்னேற முடியும் என்ற உணர்வு, அவருடைய குடும்பத்திற்கும் எதிர்காலத் தலைமுறைக்கும் நம்பிக்கையை வழங்கக்கூடும்.
இதனால்தான் கல்வியைப் பற்றிப் பேசும்போது, அது ஒரு சான்றிதழைப் பெறுவதற்கான முயற்சி மட்டுமல்ல; ஒரு மனிதர் தன்னுடைய வாழ்க்கையைத் தானே வடிவமைத்துக்கொள்வதற்கான வாய்ப்பு என்பதையும் வலியுறுத்துகிறேன்.
கிராமங்களுக்குச் சென்று பெற்றோர்களையும் மாணவர்களையும் சந்தித்துவிட்டுத் திரும்பும் ஒவ்வொரு முறையும், நான் அவர்களுக்கு என்ன வழங்கினேன் என்பதைவிட, அவர்களிடமிருந்து என்ன கற்றுக்கொண்டேன் என்பதையும் சிந்தித்துப் பார்க்கிறேன்.
பெற்றோரின் உழைப்பு எனக்குப் பொறுமையைக் கற்றுத்தருகிறது. பிள்ளைகளின் கனவுகள் எனக்கு நம்பிக்கையைத் தருகின்றன. பொருளாதாரச் சிரமங்களுக்கிடையிலும் கல்வியைத் தொடர விரும்பும் மாணவர்களின் முயற்சி, வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதன் அவசியத்தை நினைவூட்டுகிறது.
இந்த அனுபவங்கள் எனக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணர்த்துகின்றன: சமூக மாற்றம் என்பது ஒரே நாளில் நிகழக்கூடிய ஒன்றல்ல. ஒருவரைச் சந்திப்பது, அவருடைய தேவையைக் கேட்டறிவது, சரியான தகவலை வழங்குவது, அவருக்குப் பொருத்தமான வாய்ப்பை அறிமுகப்படுத்துவது, அதன் பின்னர் அவருடைய முன்னேற்றத்தைத் தொடர்ந்து கவனிப்பது எனப் பல சிறிய முயற்சிகளின் வழியாகவே அது உருவாகிறது.
எல்லாக் குடும்பங்களின் பிரச்சினைகளையும் ஒருவரால் தனியாகத் தீர்த்துவிட முடியாது. ஆனால், ஒரு குடும்பம் எதிர்கொள்ளும் சிக்கலைப் புரிந்துகொண்டு, அதற்கான தீர்வை நோக்கி அவர்களுடன் பயணிக்க முடியும். எல்லா மாணவர்களுக்கும் ஒரே மாதிரியான எதிர்காலத்தை உருவாக்க முடியாது. ஆனால், ஒவ்வொரு மாணவரும் தனக்கான எதிர்காலத்தை உருவாக்கிக்கொள்வதற்கான வாய்ப்புகளைத் தேடித் தர முடியும்.
இதுவே நான் மேற்கொள்ளும் சமூகப் பணியின் உண்மையான பொருளாக இருக்கிறது.
எனது இந்தப் பயணம் கல்வி நிறுவனத்தின் எல்லைகளுக்குள் முடிந்துவிடுவதில்லை. அது கிராமங்களின் தெருக்களிலும், பெற்றோர்களின் உரையாடல்களிலும், மாணவர்களின் கனவுகளிலும் தொடர்ந்து பயணிக்கிறது.
ஒரு தாய் தன் பிள்ளையின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கவலையுடன் பேசும்போது, அந்தக் கவலையை நம்பிக்கையாக மாற்றுவதற்கான வழியைத் தேடுகிறேன். ஒரு மாணவர் தன்னுடைய எதிர்காலம் குறித்து குழப்பத்துடன் இருக்கும்போது, அவருடைய திறமைகளை அடையாளம் காண உதவும் வாய்ப்புகளைத் தேடுகிறேன். ஒரு குடும்பம் பொருளாதாரச் சிக்கல்களால் கல்வியைத் தொடர முடியாமல் தவிக்கும்போது, அவர்களுக்குப் பொருத்தமான கல்வி மற்றும் திறன் மேம்பாட்டு வாய்ப்புகளை அறிமுகப்படுத்த முயல்கிறேன்.
இந்த முயற்சிகள் அனைத்தும் உடனடியாகப் பெரிய மாற்றங்களை உருவாக்கிவிடும் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால், சரியான வழிகாட்டுதலும் தொடர்ச்சியான ஆதரவும் கிடைக்கும்போது, ஒரு மாணவர் தனது பாதையைத் தெளிவாகத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்; ஒரு பெற்றோர் தனது பிள்ளையின் திறமையைப் புதிய பார்வையில் புரிந்துகொள்ளலாம்; ஒரு குடும்பம் எதிர்காலத்தை நம்பிக்கையுடன் எதிர்கொள்ளத் தொடங்கலாம்.
என்னைப் பொறுத்தவரையில், சமுதாயக் கல்லூரியை நடத்துவது என்பது மாணவர்களுக்குக் கல்வி வழங்குவதோடு முடிந்துவிடுவதில்லை. கல்வி வாய்ப்புகள் சென்றடையாத இடங்களுக்குச் செல்வதும், கேட்கப்படாத குரல்களைக் கேட்பதும், அடையாளம் காணப்படாத திறமைகளை வெளிக்கொணர்வதும், நம்பிக்கையை இழக்கத் தொடங்கும் குடும்பங்களுக்கு வழிகாட்டுவதும் அந்தப் பொறுப்பின் ஒரு பகுதியாகும்.
ஒரு மாணவர் கல்வி பெற்று முன்னேறும்போது, ஒரு குடும்பத்தின் கனவு நனவாகிறது. ஒரு குடும்பம் முன்னேறும்போது, ஒரு கிராமத்தின் நம்பிக்கை உயர்கிறது. பல கிராமங்களில் இத்தகைய மாற்றங்கள் உருவாகும்போது, ஒரு சமூகத்தின் எதிர்காலமே புதிய பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்குகிறது.
அந்த மாற்றப் பயணத்தில் ஒரு சிறிய பங்களிப்பையாவது வழங்க முடிகிறது என்பதே எனக்குக் கிடைக்கும் மிகப்பெரிய நிறைவு.
ஏனெனில், இறுதியில் நாம் உருவாக்க வேண்டியது கல்விச் சான்றிதழ்களை மட்டுமல்ல; நம்பிக்கையுடன் வாழும் மனிதர்களையும், பிள்ளைகளின் கனவுகளை மதிக்கும் குடும்பங்களையும், ஒவ்வொருவருக்கும் முன்னேறுவதற்கான வாய்ப்புகள் கிடைக்கும் சமூகத்தையும்தான்.