ஓர் இருப்புநிலைப் பகுப்பாய்வு

மனித இருப்பின் அடிப்படை அறங்களையும், அதன் அகவயமான தவிப்புகளையும் விசாரணைக்கு உட்படுத்தும் தத்துவத் தளமாக இருத்தலியல் இயங்குகிறது. மனித குலம் தனது வெறுமையான உயிரியல் இருப்பைத் தாண்டி, சமூக, வரலாற்றுத் தளங்களில் தன்னை எவ்வாறு தகவமைத்துக் கொள்கிறது, அதன்போது எதிர்கொள்ளும் அக நெருக்கடிகளை எவ்வாறு கடந்து செல்கிறது என்ற தேடலே இத்தத்துவத்தின் மையமாக அமைகிறது. ஈழத்தில் இது அவசியமான ஒன்று.

க. மோகனதாசன் எழுதி, மகுடம் வெளியீடாக வெளிவந்துள்ள ‘இருத்தலியமும் அரங்கும்’ (பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் – ISBN: 978-624-214-000-1) என்னும் இந்நூல், இந்த அகவயத் தேடலை நாடகக் கலை என்ற புறவயச் செயல்பாட்டினூடாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. மானுட இருப்பின் இருண்மையையும், இருப்பியல் நெருக்கடிகளையும் மேடைக்கலையின் குறியீடுகளாக எவ்வாறு மொழிபெயர்ப்பது என்பதை இந்நூல் விவாதிக்கிறது.

ஒரு தத்துவார்த்தக் கோட்பாட்டைப் பிரயோகத் தளத்திற்கு நகர்த்தும் எந்தவொரு ஆய்வு நூலும் உறுதியானதொரு கட்டமைப்பைக் கொண்டிருத்தல் அவசியமாகும். அந்த வகையில், இந்நூலின் கட்டமைப்பு தர்க்கபூர்வமான ஒரு படிமுறை வளர்ச்சியைக் கொண்டுள்ளது. நூலாசிரியர் தனது ஆய்வை தத்துவ விளக்கமாக மட்டும் சுருக்கிவிடாமல், உலகளாவிய கோட்பாடுகளிலிருந்து தொடங்கி உள்ளூர்சார்ந்த சமூக யதார்த்தம் வரையான தளத்தில் கட்டமைத்துள்ளார்.

நூலின் தொடக்க அத்தியாயங்கள் இருத்தலியல் தத்துவத்தின் தோற்றம், அதன் வரலாற்றுப் பின்னணி மற்றும் முதன்மைச் சிந்தனையாளர்களின் கருத்தியல்களை அறிமுகப்படுத்துகின்றன. போர்களின் பின்னரான மனிதகுலத்தின் கூட்டுச் சிதைவிலிருந்து இத்தத்துவம் எவ்வாறு முகிழ்த்தது என்பது விரிவாக ஆராயப்பட்டுள்ளது. அதனைத் தொடர்ந்து வரும் அத்தியாயங்கள், இத்தத்துவார்த்தக் கோட்பாடுகள் எவ்வாறு நாடக மேடைக்கான உத்திகளாக, அழகியல் மொழியாகப் பரிணமித்தன என்பதை விளக்குகின்றன. குறிப்பாக, மேடை வடிவமைப்பு, ஒளியமைப்பு, அரங்கப் பொருட்களின் பயன்பாடு ஆகியன எவ்வாறு மனித இருப்பின் சூனியத்தன்மையைக் காட்சிப்படுத்துகின்றன என்ற நுட்பமான அரங்கச் செயற்பாடுகள் விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன.

நூலின் இறுதியும் மையமுமான அத்தியாயம் (ஐந்தாம் அத்தியாயம்), மேலைத்தேயக் கோட்பாடுகளை ஈழத்துத் தமிழ் மக்களின் வாழ்வியலோடும் நாடக மரபோடும் பொருத்திப் பார்க்கிறது. உலகளாவிய தத்துவமொன்றை, ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பின், போரால் சிதைவுண்ட மக்களின் கூட்டு நனவிலியோடு இணைக்கும் இந்த அமைப்புமுறை, நூலின் ஆய்வுப் பெறுமானத்தை உச்சத்திற்கு நகர்த்துகிறது. இறுதியாக, விரிவான பார்வை நூல்கள் (தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலம்), இணையதளக் கட்டுரைகள் ஆகியவை இணைக்கப்பட்டு, முறையானதோர் ஆய்வு ஆவணமாக இந்நூல் முழுமை பெற்றுள்ளது.

மேலைத்தேயத் தத்துவ மரபில் உருவான இருத்தலியல் கோட்பாடுகளை வெறும் தத்துவார்த்தச் சட்டகங்களாக அன்றி, மனித மனத்தின் இயங்குதளங்களாக நூலாசிரியர் அணுகியுள்ளார். இருத்தலியலின் முதன்மைச் சிந்தனையாளர்களான அல்பேர் காம்யு, மார்ட்டின் ஹைடெகர் ஆகியோரின் கருத்தியல்களை நாடகப் பிரதிகளினூடாக அவர் வெளிப்படுத்தும் விதம் மனித உளவியலின் ஒவ்வொரு படிமலர்ச்சிக் கட்டங்களையும் சிந்திக்கச் செய்கின்றன.

சார்த்ரின் தத்துவத்தை முன்வைக்கும் ஆசிரியர், மனிதன் அடிப்படையில் சுதந்திரமானவன் என்ற கருதுகோளை விளக்குகிறார். இங்குச் சுதந்திரம் என்பது ஒரு வரமாக அன்றி, மனிதன் தன் செயல்களுக்கும் தேர்வுகளுக்கும் தானே முழுப் பொறுப்பையும் சுமக்க வேண்டிய சுமையாக, தவிர்க்க முடியாத விதியாக இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். சார்த்ரின் ‘No Exit’ நாடகத்தில் வெளிப்படும் ‘Hell is other people’ என்ற கருத்தியல், தனிமனித இருப்பிற்கும் சமூகச் சூழலுக்கும் இடையிலான தொடர்ச்சியான அகவய மோதலைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்கிறது என்பதை நூலாசிரியர் நிறுவுகிறார். ஒரு மனிதனின் இருப்பு, மற்றவர்களின் பார்வையினூடாகவும் மதிப்பீட்டினூடாகவும் எவ்வாறு சிதைக்கப்படுகிறது என்பதற்கான சிறந்த தத்துவார்த்த விளக்கமாக இது அமைகிறது.

அல்பேர் காம்யுவின் ‘Absurd’ தத்துவத்தை விளக்கும்போது, பிரபஞ்சத்தின் அர்த்தமற்ற தன்மைக்கும், அதில் விடாப்பிடியாக அர்த்தத்தைத் தேடும் மனித மனத்தின் தர்க்கபூர்வமான முனைப்புக்கும் இடையிலான முரண்பாடு எவ்வாறு நாடகமாகிறது என்பதை ஆசிரியர் விவாதிக்கிறார். ‘Caligula’ நாடகத்தினூடாக, அதிகாரத்தின் உச்சத்திலிருக்கும் ஒரு மனிதன் மரணத்தின் தவிர்க்க முடியாத தன்மையையும் வாழ்வின் அர்த்தமின்மையையும் உணரும்போது அடையும் இருப்பியல் பிறழ்வை ஆசிரியர் பகுப்பாய்வு செய்கிறார். அதேபோல, சாமுவேல் பக்கெட்டின் ‘Waiting for Godot’, ‘Endgame’ ஆகிய நாடகங்கள் மூலம், மனிதக் காத்திருப்பின் சலிப்பையும், காலத்திற்கும் மனித இருப்புக்கும் இடையிலான தீர்க்க முடியாத முரண்பாட்டையும் தத்துவார்த்தமாக விளக்குகிறார். இருப்பு என்பது முடிவற்ற ஒரு காத்திருப்பு என்பதை இந்த நாடகங்கள் குறியீட்டு ரீதியாக உணர்த்துகின்றன.

இந்நூலின் மையக் கருத்தியலாக மார்ட்டின் ஹைடெகரின் ‘Being and Time’ (Sein und Zeit) தத்துவம் அமைகிறது. ‘இருப்பு’ (Being) மற்றும் ‘இங்கே-இருத்தல்’ (Dasein) ஆகிய கருத்தியல்களை மனித இருப்பின் அடிப்படை வினாக்களாக நூலாசிரியர் முன்வைக்கிறார். மனிதன் வெறுமனே உலகப் பொருட்களோடு ஒன்றானவன் அல்ல; தன் இருப்புப் பற்றிய கேள்விகளைத் தன்னுள் எழுப்பிக் கொள்ளும் பிரக்ஞை பூர்வமான இருப்பைக் கொண்டவன் என்பதை இத்தத்துவம் வழி நூலாசிரியர் உறுதிப்படுத்துகிறார். மனித இருப்பு என்பது தனக்குத்தானே வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு தொடர்ச்சியான செயல்முறை என்பதை இக்கருத்தியல் வலியுறுத்துகிறது.

தமிழ் நாடக மரபு பெருமளவில் சமூக யதார்த்தவாதத்தையும், வரலாற்று மீளுருவாக்கத்தையுமே தன் தளமாகக் கொண்டிருந்த நிலையில், இந்நூல் ‘இருத்தலிய அரங்கு’ (Existential Theatre) என்ற புதியதொரு அழகியல் மற்றும் கருத்தியல் தளத்தை ஈழத்து நாடகவியலில் நிலைநிறுத்துகிறது.

அரங்கு என்பது பார்வையாளனை மகிழ்விக்கும் இடமாக அன்றி, அவனது ஆழ்மனச் சிக்கல்களைத் தோலுரித்துக் காட்டும் சிந்தனைக் களமாக மாற வேண்டும் என்பதை நூலாசிரியர் தர்க்கபூர்வமாக நிறுவுகிறார். பார்வையாளர்களை நாடகப் பாத்திரங்களுடன் உணர்வுரீதியாக ஒன்றிணைய விடாமல் தடுக்கும் ‘அந்நியமாதல்’ (Alienation Effect) உத்தியை இதற்கு உதாரணமாகக் காட்டுகிறார். இந்த உத்தியானது பார்வையாளனின் உணர்ச்சிவசப்படுதலைத் தடுத்து, அவனைத் தன் சொந்த இருப்பு குறித்தும், சமூக அமைப்பு குறித்தும் விலகியிருந்து சிந்திக்கத் தூண்டும் ஒரு பகுப்பாய்வுக் கருவியாகச் செயல்படுகிறது. இது பார்வையாளனை ஒரு செயலற்ற நுகர்வோன் என்ற நிலையிலிருந்து, தீவிரமான சிந்தனையாளன் என்ற நிலைக்கு உயர்த்துகிறது.

யுஜீன் இயனெஸ்கோ, ஹரோல்ட் பிண்டர், அந்தோனின் அர்த்தோ ஆகியோரின் அரங்கச் செயற்பாடுகளைத் தொகுப்பதன் மூலம், மொழியின் தோல்வி, மனிதர்களுக்கிடையிலான தொடர்பின்மை, ஆழ்மன வன்முறை ஆகியவற்றை அரங்கு எவ்வாறு உடல் மற்றும் ஒலியின் மொழியாக மாற்றுகிறது என்பதை நூலாசிரியர் ஆவணப்படுத்துகிறார். இதன் மூலம், தமிழ் நாடகப் பிரதிகள் வெறும் கதை சொல்லும் ஊடகமாக இருப்பதைத் தாண்டி, மனித இருப்பின் சிக்கல்களைக் குறியீடுகளாகப் பிரதிபலிக்கும் ‘இருத்தலிய அரங்கு’ நோக்கிய நகர்விற்கு இந்நூல் தத்துவார்த்த அடித்தளத்தை அமைத்துக் கொடுக்கிறது.

ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு மனநிலையையும், அதன் வரலாற்றுத் தழும்புகளையும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள இந்நூல் மிகச் சிறந்ததொரு திறவுகோலாக அமைகிறது. நூலின் ஐந்தாம் அத்தியாயத்தில், மார்ட்டின் ஹைடெகரின் இருத்தலியல் தத்துவங்களை இலங்கைத் தமிழ் மக்களின் அரசியல் மற்றும் சமூகச் சூழலோடு நூலாசிரியர் பொருத்திப் பார்க்கும் விதம் செறிவான பகுப்பாய்வுத் திறனைக் காட்டுகிறது.

யுத்தத்துக்குப் பின்னரான சமூகத்தில், இடப்பெயர்வு, நில இழப்பு, அகதி வாழ்க்கை ஆகியவை மனித மனங்களில் ஏற்படுத்திய சிதைவுகளை ‘Being-in-the-world’ என்ற ஹைடெகரின் கருத்தாக்கத்தினூடாக ஆசிரியர் பகுப்பாய்வு செய்கிறார். நிலம் மற்றும் வீடு என்பது ஈழத் தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை வெறும் பௌதீகக் கட்டமைப்பு அல்ல; அது அவர்களின் இருப்பின் வேர்; அவர்களின் கூட்டு அடையாளத்தின் அச்சாணி. வீடு இல்லாமல் நான் யார்?, நிலம் இல்லாமல் என் வாழ்க்கை என்ன? எனத் தமிழ் நாடகங்களில் ஒலிக்கும் வினாக்கள், வேரறுக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு அடையாள நெருக்கடியைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒரு சமூகம் தன் நிலத்தை இழக்கும்போது, அது வெறும் மண்ணை மட்டும் இழப்பதில்லை, தன் காலத்தையே, தன் இருப்பிற்கான ஆதாரத்தையே இழக்கிறது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

ஹைடெகரின் ‘Thrownness’ என்ற கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி, வரலாற்றுச் சூழலால் போரிலும் அகதி வாழ்விலும் ஈழத் தமிழர்கள் எறியப்பட்ட நிலையை நூலாசிரியர் விளக்குகிறார். மனிதன் தான் விரும்பாத ஒரு காலக்கட்டத்தில், தான் தேர்வு செய்யாத ஒரு வன்முறைச் சூழலில் தூக்கி எறியப்படும்போது ஏற்படும் உளவியல் திணறலை இந்தக் கோட்பாடு துல்லியமாக விவரிக்கிறது. இது யுத்தப் பின்னரான தமிழ் மக்களின் கையறு நிலையையும், திசையறியாத் தவிப்பையும் வாசிக்க உதவும் மிக முக்கியமான அளவுகோலாகும்.

அதேபோல, சாதாரண பயத்திற்கும் (Fear) இருப்பியல் அச்சத்திற்கும் (Angst) இடையிலான வேறுபாட்டை நூலாசிரியர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளை அல்லது நிகழ்வைக் கண்டு தோன்றும் தற்காலிக உணர்வே பயம். ஆனால், யுத்தச் சூழலில் வாழும் மனிதனுக்கு ஏற்படும் பாதுகாப்பின்மை, காரணமற்ற அச்சம், எந்நேரமும் எதுவும் நிகழலாம் என்ற மனநிலை ஆகியவை ‘Existential Angst’ என்ற இருத்தலியல் அச்சமாக நாடகங்களில் வெளிப்படுவதை நூலாசிரியர் ஆவணப்படுத்துகிறார். இது ஒரு சமூகத்தின் அன்றாட வாழ்வியலாகவே மாறிப்போன அவலத்தை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது.

மரணத்தை எதிர்நோக்கி வாழும் இருப்பு என்ற கருத்துருவாக்கம், ஈழத்து நாடகங்களில் எவ்வாறு அன்றாட யதார்த்தமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டது என்பதை விளக்கும் பகுதிகள், ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு மரண விழிப்புணர்வை ஆழமாக அணுகுகின்றன. மரணம் என்பது எப்போதோ நிகழப் போகும் ஒரு தூரத்து நிகழ்வல்ல; அது ஒவ்வொரு கணமும் உடனிருக்கும் ஒரு நிழல் என்ற யதார்த்தம் இங்கு வலியுறுத்தப்படுகிறது. தாயகத்திலிருந்து பிரிதல், குடும்பப் பிரிவு போன்றவற்றால் ஏற்படும் தனிமையும் அந்நியமாதலும் மனித மனதை எவ்வாறு சுருக்குகின்றன என்பதை இந்நூல் தத்துவார்த்தமாக நிறுவுகிறது.

இந்த நூலை வாசிக்கும் செயல்முறையானது, வாசிப்பாளனின் அகவுலகில் மிகத் தீவிரமான அறிதல்சார் திறப்பை நிகழ்த்துகிறது. இது வெறுமனே தத்துவத் தகவல்களைப் பெறும் மேலோட்டமான வாசிப்பல்ல; வாசகன் தன் சொந்த இருப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் ஒரு தியான நிலை.

நூலை வாசிக்கத் தொடங்கும்போது, மேலைத்தேயக் கோட்பாடுகளின் தத்துவார்த்தக் கடினத்தன்மை வாசகனை ஒருவித விலகலுடன் அணுக வைக்கலாம். ஆனால், அந்தத் தத்துவங்கள் ஈழத் தமிழ் மக்களின் நில இழப்பு, இடப்பெயர்வு, அகதித் துயர் ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்படும்போது (Dasein மற்றும் இலங்கைத் தமிழ் மக்கள்), வாசகனின் மனதில் ஒரு பெரும் அறிதல்சார் அதிர்வு (Cognitive Dissonance) நிகழ்கிறது.

தன்னைச் சுற்றியுள்ள சமூக வலிகளை வெறும் புறவயமான அரசியல் நிகழ்வுகளாகப் பார்த்த வாசகன், வாசிப்பின் தொடர்ச்சியில் அவற்றை இருப்பியல் தவிப்பாக (Existential Angst) உள்வாங்கத் தொடங்குகிறான். நாடகங்களில் வரும் குறியீடுகளும், மேடை அமைப்பு முறைகளும் வெறும் கலை வெளிப்பாடுகள் அல்ல, அவை தன் சமூகத்தின் கூட்டு நனவிலியில் உறைந்துள்ள அச்சத்தின், தனிமையின் நேரடிப் பிரதிபலிப்புகள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் மனமாற்றம் அவனுள் நிகழ்கிறது.

குறிப்பாக, ‘உண்மையான இருப்பு’ (Authenticity) பற்றிய விவாதங்களை வாசிக்கும்போது, வாசகன் தன் சொந்த வாழ்வின் பொய்மைகளையும், தற்சார்பற்ற தன்மையையும் விமர்சனக் கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்கத் தலைப்படுகிறான். சமூகத்தால் கட்டமைக்கப்பட்ட போலி விழுமியங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தனது இருப்பைத் தானே வடிவமைத்துக் கொள்ளும் தேடல் அவனுள் எழுகிறது. கடந்த கால நினைவுகள், நிகழ்கால இருப்பு, எதிர்கால எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை (நினைவும் காலமும்) எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்து மனிதனின் மனநிலையைத் தீர்மானிக்கின்றன என்ற தெளிவு பிறக்கிறது.

வாசிப்பின் முடிவில், வாசகன் தன்னை ஒரு வரலாற்றுப் பலிக்கடாவாகக் கருதும் கையறு மனநிலையிலிருந்து விடுபட்டு, தன் இருப்பைத் தானே உறுதிசெய்ய வேண்டிய சுதந்திரமும் பொறுப்பும் கொண்ட ஒரு பிரக்ஞைபூர்வமான மனிதனாக உணர்கிறான். தத்துவத்தின் பணி மனிதனுக்கு வெறும் ஆறுதல் அளிப்பதல்ல, மாறாக யதார்த்தத்தின் உக்கிரத்தை எதிர்கொள்ளும் ஆற்றலை வழங்குவது என்பதை இந்த வாசிப்பனுபவம் உறுதிசெய்கிறது.

க. மோகனதாசனின் ‘இருத்தலியமும் அரங்கும்’ என்ற இந்நூல், தமிழரங்கியல் மற்றும் தத்துவச் சூழலில் வெளிவந்துள்ள மிக முக்கியமானதோர் அறிவுசார் ஆவணமாகும். மனித வாழ்வின் அர்த்தத் தேடலை நாடகவியல் என்ற மேடைக்கலையினூடாக அணுகி, அதனை ஈழத்துச் சூழலின் கூட்டு மனநிலையோடும் வரலாற்றுத் துயரோடும் பொருத்திப் பார்த்திருக்கும் விதம் தனித்துவமானது. வெறுமனே கோட்பாடுகளை விளக்கும் நூலாக சுருங்கிவிடாமல், ஒரு சமூகத்தின் இருப்பியல் நெருக்கடிகளைப் புரிந்துகொள்ளவும், அவற்றைக் கலை வடிவங்களாக மாற்றுவதற்கான தத்துவார்த்தப் பார்வையைப் பெறவும் இந்நூல் ஒரு திசைகாட்டியாக அமையும்.

நவீன யுகத்தின் அடையாள நெருக்கடிகளையும், யுத்தப் பின்னரான சமூகத்தின் தவிப்புகளையும் ஆழமாகப் பகுப்பாய்வு செய்யும் ஒரு கருவியாக இந்நூல் தொழிற்படுகிறது. மனிதனின் புறவயமான இழப்புகளை விட, அவனது அகவயமான சிதைவுகளே மிகக் கொடியவை என்பதையும், அவற்றை அரங்கு எவ்வாறு நேர்மையாகப் பதிவு செய்கிறது என்பதையும் அறிந்துகொள்ள விரும்பும் ஒவ்வொரு தீவிர சிந்தனையாளருக்கும், கலைச் செயற்பாட்டாளருக்கும் இது தவிர்க்க முடியாத ஒரு நூலாகும். தமிழரங்கியல் ஆய்வில் புதியதொரு தத்துவார்த்தப் பாதையை இந்நூல் மிக வெற்றிகரமாகத் திறந்து வைத்துள்ளது.